বৰষুণ

শব্দস্নাতা এজাক বৰষুণে আজি
ধোৱাই নিলে মোৰ অৱসাদৰ ত্ৰিশটা বসন্ত

আজি বৰষুণ পৰিছে
চিপ্ চিপ্ বৰষুণৰ টোপালে মোৰ বুকুত বজাইছে
লৰালিৰ চোতালত হেৰাই যোৱা নিচুকনি গীত ।

২০১০

মৌনতাত মুগ্ধ এখন নদী

সময়ৰ দাপোনত বিদীৰ্ণ এক পৰিক্ৰমা
এক উচ্ছাস, এক বেদনা, এক মূৰ্ত্ত সংলাপ

সোৱনশিৰি
মৌনতাত মুগ্ধ এখন নদী
কৈশোৰ আৰু যৌৱনৰ স্মৃতিময় বালিচাপৰি

নৈঃশব্দৰ শব্দ আৰু এখন হালধীয়া নদী

১
নৈঃশব্দৰ শব্দ
ইতিহাসৰ কোনোবা এক অচিনাকি গলিত
অৰ্ধঃমৃত এক সৈনিকৰ আৰ্ত্তনাদত
সাঁৰ পাই উঠে এক দু্ৰ্ভগীয়া নাৰীৰ কাতৰ হুমূনিয়াহ

সময়ৰ পখীঘোঁৰাত বগুৱাবাই গুছি যায়
মৈদামৰ নিঃশব্দতা
ইতিহাস মচি থৈ ক্ৰমশঃ ভাসমান হৈ উঠে
এখন সবাক চহৰ
২
এখন হালধীয়া নদী
নদীৰ বুকুত মূৰ গুজি গাভৰু হয় চহৰ
শৈশৱ, কৈশোৰ আৰু যৌৱন
কোনোবা পাহাৰৰ বুকু চুই মাতাল হয় যৌৱনৰ নদী
এখন হালধীয়া নদীৰ উন্মাদনাত
নিৰুদিষ্ট হয় এখন সবাক চহৰ

বৃত্ত

© jaminianurag2009

আকাশ

সৰুতে আকাশ চাই ভাবিছিলো
কিমান ওখ হ'লে ঢুকি পাম আকাশ
কিমান দীঘল হ'লে দুহাত
জুখিব পাৰিম আকাশ

আইৰ আঁচলত লুকাই থাকে
আকাশ
পিতাইৰ হাতৰ মুঠিত সোমাই থাকে
আকাশ

সন্ধিয়াৰ আকাশৰ হালধীয়া বেলিত
লাহে লাহে মাৰ যায় আকাশ
বৃত্তৰ দৰে চলি থাকে সময়
পুৱাৰ সূৰুযৰ হাতত ধৰি
মনে মোৰ আকাশ ধিয়াই ।

শৈশৱ

এবাৰ ঘূৰাই দিয়া শৈশৱ
(তুলসীৰ তলে তলে মৃগ পহু চৰে
তাকে দেখি ৰামচন্দ্ৰই ধনুশৰ জোৰে )

হাতত ধৰি লৈ যোৱা মোক আকাশৰ সিপাৰলৈ
এবাৰ ঘূৰাই দিয়া শৈশৱৰ গুঞ্জন
জোনাক হ'বলৈ দিয়া মোক
চুই চাবলৈ দিয়া আইতাৰ পলসুৱা হাত
বুকুভৰি উশাহ লবলৈ দিয়া
জোনাকৰ বোকোচাত বহি শুনিবলৈ দিয়া
আইতাৰ সাধুকথা
আকৌ এবাৰ সাজোঁ দিয়া বালিঘৰ
সময়ৰ আচোঁৰত বাগৰি নপৰাকৈ
আকৌ এবাৰ ঘূৰাই দিয়া শৈশৱ
হাতৰ মুঠিত ভৰাই থবলৈ
জীৱনে ভাগৰাব নোৱাঁৰাকৈ ।

শেৱালীৰ দৰে গোন্ধাইছা তুমি

গুণগুণকৈ বুকুত শিপাই সন্ধিয়াৰ বতাহজাক
তোমাৰ চাদৰৰ আচঁল উৰে আকাশ ধিয়াই
তুমি ভালপোৱা, মোৰ জোনাকী সুৱাস

সন্ধিয়াৰ জোনাকত তুমি ৰূপালী হৈ পৰা
মোৰ বুকুত বাজে ভালপোৱাৰ বাঁহী

তুমি শৰতৰ সুকোমল উপহাৰ
চকু মুদিলেই দেখা পাওঁ তোমাক
সন্ধিয়াৰ জোনাকত বহি
শেৱালিৰ দৰে গোন্ধাইছা তুমি ।

২০০৮

সন্ধিয়াৰ মালিতা

লুইতৰ সিপাৰে শুই আছে আকাশ
সাপৰ দৰে বুকুত সিপাইছে বেলি
ৰঙচুৱা আকাশে বুকুত মেথনি মাৰিছে এন্ধাৰ ৰঙী চাদৰ

সন্ধিয়া নামিছে কাছাৰী ঘাটত
নিজম পৰিছে ৰাজপথ
উজান বজাৰৰ নিজান পথেৰে
বগুৱাবাই নামিছে সন্ধিয়া

পাণবজাৰ মাতাল হ'য় কবিতাৰ ৰাগীত
আকাশৰ বুকব ভৰি কবিতা লিখে অঘৰী কবিয়ে
কজলা হ'য় আকাশ
ৰূপালী হ'য় লুইতৰ বুকু
জোনাক নামে আবেলিৰ বুকুয়েদি
সন্ধিয়াৰ মালিতা হৈ। 

২০০৮

নিজান

শব্দ গন্ধা

তোমাৰ বুকুত শব্দময় নদীৰ গভীৰতা
শাওঁনৰ আকাশৰ উন্মাদনা
তোমাক ভালপাওঁ বুলি কলেই ৰিম-ঝিম বৰষুণ নামে
তুমি শব্দময় প্ৰাণৰ দুহিতা, ভালপোৱাৰ নন্দন প্ৰতিমা।

তুমি শব্দ-গন্ধা
আহিনৰ দুবৰি বুটলা নিয়ঁৰ টোপালেৰে মালা গুঠি
কবিতাৰ দৰে সজোৱা নিশাৰ আকাশ
তোমাৰ উশাহত ফুলে শেৱালি সুৱাস